Ilang araw pa lamang ang nakalilipas matapos ideklara ni Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ang isang “all-out war” laban sa jueteng nang ideklara ni Hen. Arturo Lomibao, hepe ng PNP, na nasupil na ang jueteng sa tatlong rehiyon sa bansa.
Kakatawanan, sapagkat kung higit sa tatlong araw lamang pala ang kailangan upang maitigil ang jueteng sa tatlong rehiyon ng bansa, bakit ngayon lang nila ginawa? Lalo pa itong katawa-tawa sapagkat galing mismo sa mga kubrador ng jueteng ang pangakong babalik rin sa “normal” ang lahat, humupa lamang ang init ng mata ng mga awtoridad sa isyu. Balik lamang sa dating gawi; walang kinaiba sa pagpapatalsik kay Erap noong 2002 upang mapalitan ng isang Pangulong may asawa’t anak na inaakusahang may tanggap sa jueteng payola.
Sa kabila ng lahat ng ito, kung ating iisipin, mahirap naman talagang lipulin ang jueteng sapagkat nakaugat ito sa kultura nating mga Pilipino. Nasa kultura natin ang maghintay sa isang mesiyas o tagapag-ligtas, na siyang lulutas sa lahat ng ating mga problema. Iyon mismo ang dahilan kung bakit maraming bumoto kay Erap at FPJ. Sa jueteng nakikita ng marami sa ating mas nakahihirap na mamamayan ang pag-asang makakuha ng limpak limpak na salapi na siyang mag-aahon sa kanila sa kahirapang kanilang dinaranas - kahit pansamantala lamang.
Sa kabilang banda, maaaring tignan ang jueteng bilang manipestasyon ng double standard sa ating lipunan pagdating sa pagsusugal. Nasa isip din ng mga mahihirap ang tanong ukol sa kung bakit bawal silang magsugal. Kung ang mga Class A ay nakakapag-casino, bakit sila hindi puwedeng mag-jueteng? Kung ang mga Class B at C ay nakakapag-Bingo, hindi lang sa mall kundi maging sa mga pagdiriwang sa paaralan at Simbahan, bakit hindi sila puwedeng mag-jueteng? Kung ang mga Class C at D ay gumagasta ng napakaraming pera para tumaya sa sari’t-samong uri ng lotto, bakit sila hindi puwedeng mag-jueteng?
Nakakatawa pang isipin na maaaring turinging modelo ang jueteng pagdating sa aspekto ng marketing at customer service. Saan pa ba mayroong industriya o sugal kung saan ang mga nagbibigay ng serbisyo ay siya mismong pumupunta sa mga kabahayan nang walang dagdag na bayad?
Kung nais talagang supilin ng pamahalaan ang jueteng, nararapat lamang na magkaroon sila ng isang all or nothing na polisiya ukol sa pagsusugal per se. Subalit dahil naniniwala akong hindi papayag ang mga nakatataas sa lipunan na mawala ang kanilang pinakamamahal na mga casino, marahil mas maigi kung gagawing legal ang jueteng. Mas makaiigi nang mailipat ito sa mga pribadong korporasyon na may mabibigat na regulasyon at malaking buwis, kaysa manatili ang kasulukuyang sistema.
Yun nga lang, malamang may mag-iimbento lang ng iba pang ilegal na uri ng sugal, at iikot nanaman ang palad ng buhay ni Juan dela Cruz.
3 responses so far ↓
1 Fleeb // Jun 2, 2005 at 12:49 am
The Filipino culture - and the promise of easy money.
2 Sassy Lawyer // Jun 2, 2005 at 1:58 pm
There is a double standard and it is the government that imposes it.
If the government earns revenues from gambling (PAGCOR, PCSO), it is legal. If it does not, it is illegal. The war against jueteng doesn’t really have anything to do with the morality or immorality of gambling. It has to do with the government’s stand that the government and the government alone that should earn primarily from it–not private individuals like gambling lords.
3 Jon Limjap // Jun 2, 2005 at 3:26 pm
I guess the moral argument ends there. Jueteng is illegal simply because the government does not espouse it as legal, and not because people believe it is immoral.
That’s why the more that I think the government should legalize jueteng, and franchise it to private establishments like what they do with Off-Track Betting.
Leave a Comment